Ako'y Sa'yo at Ika'y Akin chapter 19

Thank you po sa mga bumabasa nang aking likhang story.

Salamat po samga nagcko-comment na readers ang nagbabasa at sa mga nagrate at nagvote. :]]]

Pakiusap sa mga silent readers and anonymous, baka pwedeng magpakilala na kayo para mapasalamatan ko kayo sa nalalapit na pagtatapos ng estoryang ito. Thanks.

Don’t forget to to add me on FACEBOOK/TWITTER.

Nakatuyo ng utak itong chapter na to. Grabe. Nag umpisa ako ng 8am sa paggawa at ngayon lang ako natapos 5pm. Tae. Sana magustuhan niyo.

Thanks.

Enjoy!

=================

JAMES’ POV

I’m a bit nervous dahil today is my despida party. Nakakalungkot man isipin na ngayon ang huling araw na makakasama ko ang mga kaibigan ko na naging sandalan ko sa ilang buwan kong paninirahan dito sa America. Sigurado ako mamimiss ko silang lahat. At syempre si Joriz at Miguel na sobrang naging malapit sakin noong nagsisimula pa lang ako sa pagtratrabaho dito sa restaurant.

“Pwedeng pumunta sa party mo mamaya?” ang nakangiting tanong sakin ni Rahj.

“Di pwede eh” ang sagot ko naman sa kanya.

“Aaaayyy?” ang mahabang tugon niya na parang bata kung makasagot.

“Ay ka dyan. Di ka naman empleyado dun no saka ano gagawin mo dun. Baka ma-OP ka lang. Atsaka, wala ka naman dun kakilala, sino kakausap sayo dun?” ang suhestyon ko sa kanya.

“Para san pa at naging gwapo ako at malakas ang appeal. Eh di kakausapin ko mga kasama mo dun. Isa pa, alam ko namang mas gusto nila ako kausap kasi suplado ka. Hahaha” ang sagot ni Rahj sakin sabay tawa ng malakas.

“Eh para san pa tong swelas ng tsinelas ko kung sasama ka ha?” ang pananakot ko sa kanya.

“Eh kasi naman. Sama mo na kasi ako. Nababagot na ko dito. Walang magawa saka pwede naman daw ako lumabas ng hotel sabi ni Dok basta wag lang sa maduming lugar” ang sagot ni Rahj. Sabay luhod sa harap ko at parang batang nag-please sakin.

“Di pwede. Basta maghintay ka na lang dito” ang sabi ko sa kanya.

“Ano ba yan. geh na nga.” Ang tampu-tampuhan niyang sagot sakin.

“Atleast ikaw pag umuwi tayo ng Pinas pwede moko makita eh sila hindi na, kaya pagbigyan mo naman ako. Please?” ang pagpapaliwanag ko dito. Tumabi ako sa kanya sa paghiga sa kama kahit na nakabihis na ako papuntang resto for my last day of work. Humiga ako sa kanyang braso saka humarap sa kanya.

“Please? Sige na pleeaassee?” ang pagmamakaawa ko sa kanya para hindi na sumama. Inaalala ko kasi na baka magpang-abot dun sila Rahj at Miguel sa party kung pupunta si Rahj dahil panigurado gulo ang mangyayari.

“Kiss muna” ang biglaang sagot nya saka gumuhit ang isang ngiting nakakagago.

“Kiss lang huh” ang nangingiting sagot ko naman sa kanya. Kaya naman hinalikan ko ito sa labi para matapos na ang kanyang pagmamaktol.

“Isa pa, pwede” ang tanong naman nya sakin.

“di na pwede, baka malate na ako” ang sagot ko naman dito. Gumuhit bigla sa kanyang mukha ang kalungkutan.

“Oh sige na, baka magalit pa ang damulag kong baby” ang ngingiting tugon ko naman dito saka binigyan ng isang marahan at  matamis na halik. Pagkatapos non ay nagpaalam na ako sa kanya para pumasok na. Pagkalabas ko ng pinto ay naabutan ko naman sila Mama na nag-aayos na ng maleta at naghahanda na rin ng breakfast nilang apat.

“Papasok ka na?” ang tanong sakin ni Papa ng makita nya ako na papalabas ng kwarto namin ni Rahj.

“Opo, last day ko na po ngayon sa resto kaya kelangan agahan ko” ang nakangiting wika ko dito.

“Ah okay. Di ka na ba kakain muna?” ang tanong ulit ni Papa sakin.

“Naku, hindi na po. dun na lang po ako kakain.”

“Sige po, aalis na po ako” ang pagpapaalam ko sa kanila. Lumabas na ko ng pinto at dumiretso sa elevator pababa ng hotel. Dire-diretso hanggang tuluyan na akong makalabas ng hotel. 4 blocks away hanggang resto ang nilakad ko. kahit 7:30am ay hindi naman masakit sa balat ang araw at isa pa konti lang ang naglalakad ng oras na to kaya malaya akong magmuni-muni habang naglalakad.

“What should I do pag nagkita na sila Rahj and Miguel?”

“Pano kung magkagulo! Ano gagawin ko?!”

“Ano ba naman kasi tong napasok ko na gulo eh. Okay na ang lahat. Dumating pa tong si Miguel sa buhay ko”

“Surely, pag nalaman to ni Rahj na kilala ko na bestfriend nya ay patay ako dun pero sana maintindihan nya ako” mga nasa isip ko habang naglalakad. Di ko napansin na may kasalubong pala akong nakabisekleta kaya naman sobra akong nataranta kung saan ba ako pupunta hanggang sa...

*Blag!*

“Aray! Bakit kasi hindi tumitingin sa dinadaanan eh. Bulag ka-“ ang natigilan kong pagsasalita dahil parang pamilyar sakin ang likod nung lalaking bumangga sakin. SH*T! Na lang ang nasabi ko kasi kanina sya ang topic namin ng isip ko.

“Miguel?” ang tanong ko agad.

“Oy James!”

“Good morning!” ang nakangiting bati nya sakin, parang tanga lang na nasakatan na nga kami parehas tapos nakangiti pa.

“Good morning ka dyan. Pangiti-ngiti ka pa dyan kita mong na-aksidente na nga tayo eh” ang galit kong sabi.

“Eh kasi, kung san san ka nakatingin eh, ayan tuloy, nagkabanggaan pa tayo” ang sabi nya sakin.

“San ba punta mo at ang aga-aga nakabihis ka na?” ang tanong niya uli sakin.

“Sa resto, last day ko na diba. Kaya dapat maaga ako para makatulong naman before umalis” ang nakangiting sabi ko dito.

“Oo nga pala no, bukas na alis nyo” ang malungkot na tugon nya sakin.

“to naman, kung malungkot parang namatayan. Parang di na tayo magkikita eh” ang pagpapagaan ko ng loob nya. Alam kong ako ang dahilan ng kalungkutan niya dahil naging close na kami sa isa’t isa kaya di ko sya masisisi.

“Gusto ko happy ka mamaya sa despidida party huh para sakin, please?”

“Okay, sige na, sabi mo eh” ang sabi niya sakin.

After namin mag-usap ay dumiretso na ko sa resto. Si Joriz pa lang ang naabutan ko at mukhang abala sa paggawa ng gma financial reports ng resto nya.

“Hi, good morning. Aga mo ata ah” ang bati ko sa kanya.

“Dito ako natulog. Tinatapos ko kas tong report eh.” Ang sagot niya sakin.

“Gusto mo tulungan kita? Para naman mapakinabangan ang kinuha kong kurso.”

“Ako na lang gagawa ng mga financial reports mo. Mag-ayos ka na lang muna ng sarili mo. May-ari ka pa mandin ng resto na sikat dito tapos ganyan na itsura mo” ang pag alok ko sa kanya ng tulong at pati na rin pang-aasar ko sa kanya.

“Geh lang, sulitin mo na pang-aasar mo dahil bukas wala ka nang maaasar na katulad ko pag bumalik ka ng Pinas.” Ang nakangiting sabi niya sakin

“Salamat pala” ang sabi niya ulit sakin. Sinuklian ko naman ito ng ngiti at saka bumaling sa mga papel na na makakapal. Nag umpisa na kong gumawa ng mga financial reports. Financial position, income statement at cash flow ang ginawa ko sa kanya. Mabilis ko naman natapos ang mga iyon dahil almost 9:15am ko iyon natapos. Pagkalabas ko ay nakita ko na ang mga kasamahan ko na abala sa paglilinis ng resto at pag-aayos nito. Nakita ko din si Miguel at Eunice na abala sa pagpapalit ng mga table cloths.

Dumaan ang 10am

11am

12nn

1pm

2pm

3pm

4pm

5pm

6pm

7pm

Konting oras na lang at aalis na ko sa restaurant na to at babalik na ng Pinas. May namumuo nang mga daga sa aking dibdib dahil kanina pa hindi mapakali sa pagdagundong ang aking puso. Hindi ko naman mawari kung bakit ako nagkakaganito. Kahapon ko pa naman alam na may party na magaganap pero yung kabang nararamdaman ko ay iba sa kabang nararamdaman ko kapag alam kong may mangyayaring masama. 

Laha kami ay naging abala sa pag-asikaso sa mga customers na ngayon nga ay umuunti na. Friday evenin kasi kaya naman madami naka reserve ng mga guests. Dala dito ng mga orders, dala doon, assist dito ng mga guest, assist doon, refill ng tubig dito, refill dun at kung anu-ano pa. Ngayon ko lang naramdaman ang ganitong pagod since my first day of work. Fortunately, may mga kaibigan akong tumutulong sakin pag di ko na kaya. Andyan si Eunice na tintulungan akong mga assist a magrefill ng mga tubig, si Miguel na tumutulong sa pagdadala ng mga steel trays na may laman na pagkain at yung iba. Dumaan pa ang dalawang oras at tumuntong ang oras sa ganap na 10pm ng gabi at natapos na nga ang aming mga ginagawa. PARTY! PARTY!

Nagsimula na kaming magtipon lahat, kita ko naman na pinaghandaan nila ang araw na yun dahil puro mga filipino foods and desserts ang nakahanda.

“James! Dapat masaya ka ngayon!” ang bati sakin ni Eunice.

“Pano ako sasaya eh aalis na ko bukas, di ko na kayo makikita” ang sabi ko sa kanila. Batid kong may namumuo nang luha sa aking mata.

“Wag ka ngang epal, wag ka umiyak, baka maiyak rin ako nyan papangit pa ako” ang natatawang sabi ni Eunice pero nangingilid din ang luha.

“Pangit ka na naman talaga eh” ang natatawang tugon ko naman sa kanya.

“Sige na pangit na ako.”

“Mamimiss talaga ka namin” ang sabi ni Eunice sabay yakap sakin.

“Ako din, mamimiss ko kayo. Super.” Ang tugon ko naman dito.

At yun na nga, nagstart na kaming magsalu-salo sa pagkain na niluto nila kaninang tanghali noong abala pala ako sa pag-iintindi sa napaadaming guests.

“Kayo huh, sinadya nyo pala na ako ang mag-intindi para magawa nyo to.” Ang tampu-tapuhan ko sa kanila.

“Syempre, surprise nga diba” ang sagot ng isang pamilyar na boses mula sa likod ko. pagkalingon ko dito ay nagtatakang tingin ang ipinukol ko dito dahil may dala-dalang bulaklak na nakatakip sa kanyang mukha.

“Rahj?” ang naibulalas agad ng bibig ko.

“Surpise!” ang sabi nya sabay tanggal ng takip sa mukha at nakangiting abot tenga.

“Panong-“ ang naputol kong salita ng sumagot agad si Joriz.

“Pinapunta namin dito para tumulong samin sa pagluluto. Mabait naman pala yang si Rahj dahil sya lahat naghanda niyan at kami ang nagluto. Di pa daw sya ganuon kagaling magluto eh” ang nakangiting wika ni Joriz.

“Ayaw mo kasi akong isama eh kaya kinausap ko kanina si Joriz” ang sagot naman ni Rahj.

“Kayo huh, sinu-sorpresa nyo talaga ako” ang sagot ko sa mga kumag.

“So, shall we continue our celebration?” ang tanong agad ni Joriz at nag start na nga kami sa despidida party.

Hanggang ngayon di ko pa nakikita ulit si Miguel mula kanina kaya naman gusto ko sana tanungin si Joriz kung asan pero laging nakabuntot sakin si Rahj kaya hindi ko magawa. I’ve tried to call him pero out of coverage kaya naman pinagkibit balikat ko muna ang paghahanap sa kanya. Mahirap na baka mabisto ako.

“TO our friend, employee and best friend, James, sana pagdating mo ng Pinas ay wag mo kaming malimutan pag andun na kami. To Rahj, wag mo sana syang papahirapan, lagi mong mahalin at unawain kung minsan tupakin. At sana tandaan nyo na kayong dalawa lang ang makakaresolba ng kung ano mang problema ang pagdadaanan nyo” ang payo ni Joriz saming dalawa ni Rahj. Tumayo ako at kinuha ang atensyon nila sa pagpuk-pok ng baso.

“Attention please. First of all, nagpapasalamat ako sa inyong lahat for this party. Secong, kasi nakilala ko kayong lahat para alalayan ako sa pagtr-trabaho dito sa resto. pinaramdam nyo sakin na welcome ako dito. At kay Joriz sa pagiging bestfriend nito sakin. Lahat ng tulong ay binigay mo sakin kaya maraming salamat talaga” ang pagpapasalamat ko sa kanila.

Sa huling pagkakataon ay niyakap ko silang lahat. Unti-unti ay pumatak ang aking luha na kanina ko pa pinipigilan. Pati si Rahj ay napaiyak na rin sa nakita niyang eksena.

“Excuse me lang guys, labas muna ako. Tawagan ko muna si Mama” ang pagpapaalam ni Rahj samin. After a few minutes ay may kumalabit sakin, si Miguel.

“Ano ka ba, san ka ba nagpunta. Pop-in, pop-out ba drama mo sa buhay?” ang puna ko sa kanya.

“Ssshhh! Tara dito” ang sabi nya sabay hila sakin. Dinala niya ako sa may kitchen at saka ako biglaan niyakap

“Mamimiss kita, sobra. Sana wag mo ko makalimutan” ang sabi nya sakin habang nakayakap sakin.

“Ano ka ba, baka may makakita satin” ang nagpupumiglas kong sabi sa kanila.

“Don’t worry, sinabihan ko sila Eunice na wag muna pupunta dito” ang confident na sabi niya sakin.

“Sigurista ka talaga.”

“Mamimiss din kita. Salamat talaga sa lahat huh” ang sabi ko sa kanya. Niyakap ko rin sya gaya ng payakap ko dito.

*Blag* ang tunog ng pintuan.

“Ano ibig sabihin nito?!” ang sigaw ng isang lalaking pamilyar ang boses.

“Ano ang ibigsabihin nito!” ang sigwa niya ulit. Kaya naman napatingin ako. Nakita ko si Rahj na galit na galit kaya naman kumalas agad ako sa pagkakayakap kay Miguel. Sinalubong ko ito na papalapit samin at nakakuyom ang kamao.

“Wait Rahj, let me explain. Please!” ang pagmamakawa ko dito. Sa halip na sagutin ako nito ay pinukol lang ako ng isang nanlilisik na tingin kaya naman para akong nanlulumo pagkalampas nya sakin.

“Hayop ka! Ikaw na naman! Di ka pa nasiyahan na kinuha mo sakin si Yvone pagkatapos ngayon si James! Ano ba gusto mo patunayan ha?!” ang sigaw nya kay Miguel at nagsuntukan na nga silang dalawa.

“Rahj! Miguel! Itigil nyo na yan!” ang pag-awat ko sa kanilang dalawa. Sobrang lakas nilang dalawa kaya nahihirapan akong pigilan.

“Kahit kailan, hindi ko inagaw si Yvone! Hindi ko magagawang agawin sya dahil sya mismo ang lumapit sakin noong nag-away kayong dalawa dati hanggang sa di ko na napigilan ang sarili ko na magkagusto sa kanya. Hindi ko kayang pigilan ang nararamdaman ko. hindi ko kayang taluhin ka dahil kapatid na ang turing ko sayo!” ang sagot ni Miguel

“Kapatid?! Eh gago ka pala eh. Inagaw mo si Yvone sakin noong nagkakalabuan kami. Tapos ngayon, si James naman ang balak mong agawin?!” ang sigaw ni Rahj sabay suntok ni Rahj sa mukha ni Miguel.

“Rahj! Stop it!” ang pag awat ko sa kanya.

“Ikaw! Sa bahay tayo mag-uusap!” ang sigaw nya sakin sabay hila.

Dahil sa ingay na nagawa namin ay dumating sila Joriz at ang iba pa. Lahat sila ay nabigla ng mapakinggan nila lahat ng mga sinabi nila Rahj and Miguel.

“Ibigsabihin magkakilala kayong dalawa ni Miguel at Rahj” ang komento ni Joriz.

“Oo” ang tanging salitang naisagot ko na lang.

Hinila na nga ako ni Rahj papaalis ng resto. masyadong masakit at pagkakahawak sakin ni Rahj kaya nagpumiglas ako.

“Aray! Rahj! Masakit, bitiwan mo ko!” ang pagpupumiglas ko pero parang wala narinig si Rahj.

“Pwede bitiwawn mo sya” ang sabi ni Miguel sabay lapit sakin at hinatak ang kabilang braso ko. kaya parehas na silang naghahatakan.

“Aray! Masakit! Bitawan nyo na ako!” ang reklamo ko sa kanila.

“Pwede ba Miguel, bitawan mo si James. Uuwi na kami!” ang hasik ni Rahj kay Miguel.

“Ikaw ang bumitiw! Nasasaktan na si James oh!” ang sagot naman ni Miguel.

“Bitiwan mo sabi sya eh!” ang sigaw ni Rahj at susuntukin sana niya si Miguel pero naging maawat ako kaya naman ako ang natamaan imbes na si Miguel. Di ko din naman alam kung bakit ako ang sumalo ng suntok basta naging ganun na lang ang reaction ko.

“Aray” ang naidaing ko na lang. Batid kong dumugo ang gilid kong labi.

“James!” ang sigaw nila parehas. Agad na nilapitan ako ni Rahj and Miguel

“Sorry” ang sabi sakin ni Rahj. Pero tiningnan ko lang ito sa kanyang mata.

“James sorry!” ang ulit nya sakin pero di ko sya pinansin.

“Ayos ka lang ba?” ang tanong sakin ni Miguel.

“Try mo kayang masuntok tapos magpatanong ka din kung ayos ka lang para malaman mo. Syempre masakit!” ang sigaw ko dito. Agad akong tumayo at dire-diretso na lumabas ng resto.

“Ganito lang mag-eeng ang despidida party?! Sh*T! Its a fucking Sh*t!” ang nasabi ko na lang sa sarli ko.

Dirediretso lang ako papunta hotel. Naramdaman ko na lang na nanginginig na ang aking tuhod dahil na rin sa tensyon kanina at isama pa ang pagkakasuntok sakn ni Rahj at talagang manginginig nga tuhod ko. Ramdam ko may tumabi sakin kaya naman nilingon ko to. Nakita ko si Rahj na naktingin sakin pero di ko pinsansin. Naasar ako sa kanya. Kala ko nagbago na ang ugali nyang iyon pero nagkamali pala ako.

“alam mo. I’ve tried to hide it from you na kilala ko si Miguel. Sya ang taong tinutukoy ko na tumutulong sakin kaya excited akong ipakilala sayo pero dun sa point na ipapakilala na kita saka ko malalaman na sya pala ang dahilan kung bakit kayo nagkalabuan ni Yvone. Sya pala yung bestfriend mo na tinuring mong kapatid. Kaya naman hindi ko alam kung pano ito hindi mo malalaman. Dahil alam kong magkakaganito ka” ang naiiyak kong sabi sa kanya.

“James. I’m so sorry, hindi ko naman kasi sinasadya-“ naputol ang sasabihin pa nya dahil nagsalita agad ako,

“Para san pa ang mga police kung lagi na lang tatanggapin natin ang sorry”

“Rahj, its too late to make your sorry works. Nasaktan mo na ko.” ang sabi ko sa kanya.

“Please James, I’m so sorry. I love you” ang sabi nya sakin.

“Please stop saying I Love you kung di mo naman kayang pangatawanan. Dahil nakakabanas ang ganun. Alam mo pinanghahawakan ko ang mga sinabi mo na aalagaan mo ako pero di mo naman kaya. Say it when you’re ready again to love and protect me” ang sabi ko sa kanya. At lumaglag na ang aking luhang kanina pang gustong kumawala. Niyakap ako ni Rahj ng nasa ganun akong itsura..

“Seeing you crying hurts me alot. Sana maintindihan mo na ganun talaga ang reaction ko. Ayaw kong mawala ka sakin dahil minsan na akong nawalan ng mahal dahil sa kanya.” Ang umiiyak na sabi ni Rahj.

“Bitwan mo ko Rahj. Saka mo na lang ako yakapin kung kaya mong protektahan ako hindi yng ikaw pa mismo ang mananakit sakin.” Ang sabi ko sa kanya habang umiiyak pa rin.

Tumayo ako agad at naglakad papalayo sa kanya.

“Mahal na mahal kita Rahj” ang sabi ko sa sarili ko habang papalayo sa kanya.

Pero hindi nagtagal ang paglalakad ko dahil nakarinig na lang ako nang isang tunog....

*Ssscccrreeeecccchhh!* tunong nang gulong na sasakyan.

Pagtingin ko ay isang sasakyang mabilis na tumatakbo patungo sa kinatatayuan ko. hindi ako makapgreact. Napako na lang ako sa kintatayuan ko.

‘Aaaaahhhh!!” ang sigaw ko.

“Jjjjaaammeesss!” ang sigaw ng isang lalakeng tumatakbo papunta sakin at mabilisan akong naitulak papalayo sa sasakyan hanggang sa sya ang nabanggan ng sasakyan.

Itutuloy...

Share ko lang:

Masakit pala malaman na yung friend mo ay crush pala ng crush mo and masakit pa crush din niya. Di ko alam kung crush pa ba ang tawag dito or inlove na nga ba ako sa kanya. Let’s say na, na love at first sight ako sa kanya. At ngayon alam ko na na may iba na pala syang crush so I have to move on again and again. For the nth time, nagsacrifice na naman ako and acting to everyone na everything is fine kahit hindi. Yun lang