Crazier part 1

Its been 4 years since huli kaming nagkita. Di ko alam if makikilala nya ako kung sakaling magkikita kami. Di ko alam if tanda nya pa birthday ko, di ko alam kung dun pa ba sya sa dating bahay namin nakatira, at di ko rin alam kung mahal pa ba nya ako.

Its all my fault kung bakit sya nagalit sakin, kung bakit nawala tiwala nya, at kung bakit biglang bumaligtad mundo ko dahil sa mga misunderstandings sa pag-itan namin.

“Martin, tawag ka ni boss” biglang akong natauhan ng kalabitin ako ni Jane, officemate ko, dito ako ngayon nagwowork sa isang construction company bilang Head ng Team ng isang department.

“Okay” tugon ko na lang at agad na tumungo sa kwarto ng boss ko.

Pagkapasok ko ng opisina nya, sobrang daming scratch papers ang nagkalat, mga working papers, at mga nagkalat na statements ng kumpanya.

“Ah—Sir, tawag nyo daw po ako?”

“Ano bang klaseng analysis at comparison yan na ginawa nyo?!” bulyaw agad sakin ng boss ko pagtingin nya sakin, kaya naman rinig sa buong opisna ang pagsigaw nya. Gulat syempre ako, tumingin muna ako sa mga empleyado at mga subordinates ko at nag-Okay sign sa kanila. Alam ko na ako lang ang may lakas loob na nakakaharap sa boss naming ito pag nagagalit ito samin. Ewan ko ba kung bakit ang lakas ng galit nito sa department namin at lalo na sa akin.

“Sir, ano po ibig nyong sabihin?” tanong ko dito habang nagreready ng mahabang pasensya ang at the same time composure para sa sarili.

“Tanga ka ba? Bakait mo hinayaang malaman ng mga auditor na mayroong nawawalang malaking pera sa atin? Ano na lang sasabihin ng BOD, na walang kwenta control procedures natin, na naiisahan tayo ng kung sino mang demonyo dito sa kumpanya natin? Or, baka naman ikaw yung may pakana ng anomalyang iyon at naglalagay ka nalang sa mga hayop na auditors na yon, ha?” Grabe talaga.

“Sir, di po talaga maiiwasang hindi masilip yan, lalo na at madaming ebidensya, pero siniguro ko naman po na di na mauulit yan eh, at saka may suspect na po kung sino-“ di na ako natapos kasi pinutol nya ako sa pagsasalita.

“Kahit pa! Bakit ba kasi hindi mo sundin ang utos ko sayo na wag mong ipapasilip yung anomalyang yan, palibhasa kasi kung anu-ano ina-atupag mo. At alam mo bang may dumating na impormasyon sakin tungkol sayo? Na malaki daw ang interes mo na makakuha ng simpatsya sa BOD para ikaw ang sunod maelect ng Vice, ang kapal talaga ng mukha mo! Di ka na nahiya sa ginawa mo dating pang-ga-gago sa ka-“ di nya natapos ang sasabihin dahil rumehistro sa mukha nya ang gulat, alam ko may gusto syang ituloy pero i nya matapos-tapos.

“—arhg! Get out! Get out of this room! And next time na hindi mo sundin ang utos ko, i’ll see to it na matatangalan ka na ng pwesto dito!” bulyaw nya sakin bago ako tuluyang makalabas ng kwarto nya.

“Kamusta, giyera?” bungad na tanong sakin ni Bryan, isa sa member ng team ko, at isa rin sa malalapit na kaibigan ko.

“Ayun, mukhang signal number 4 nanaman, di ko  nga alam kung bakit ganun kalakas ang galit nun sakin, eh simple lang naman solusyon sa problema nya tungkol dun sa 5M na yun, di pa nya magawa” sagot ko naman dito.

“Naku, kelan kaya tayo matatapat sa mata ng bagyong  dala ni Sir nu?” pag butt-in ni Kate sa usapan.

“Naku, malabo. Laging signal number 4or 5 dala  nyan pag kakausapin team natin. Ano ba kasi meron sa team natin para magalit sya satin?” tanong ni Joffrey samin.

“Ipagdasal nyo na lang na magkalove life yang si sir, baka sakaling maging chill yan” sabat pa ni Arjay sa usapan.

“Naku,  ang ipagdasal nyo ay sana matuloy paglipat sa kanya sa branch sa America, saka balita ko ka-age lang daw natin yung papalipat jan kay sir eh. Saka single pa daw, pero babaero daw eh.” Ang tila kinikilig na saad ni Carol samin.

“Sana nga” chorus na pag-sang-ayon naman namin. Kahit kasi ako minsan gusto ko na sumabog sa harap nya pag napapagalitan eh. Di ko alam kung bakit talaga galit yung samin, kahit nga minsan personal na yung pangbwibwisit samin eh. Dumating pa sa point na napaiyak ni sir si Bryan dahil sa panglalait nito sa member ko.

=============================================

Di pa pala ako nagpapapakilala, ako nga pala si Martin James Cerna, Martin nickname ko. 21 years old, graduate ng BS BA major in Marketing. Pero ang trabaho ko ay madaming accounting works, nababanas nga ako minsan pag pinagagawa ako ng kung anu-anong schedule na supposed to be eh trabaho ng Accounting department. Ewan ko ba, minsan kasi pinagawa sakin ng boss kong may signal number 4  ang FS analysis ng taong 2011-2012. Halos di ako nakatulog ng dalawang gabi dahil dun.

Nakatira ako sa New Manila, dati yun. Pero nag iba ang ihip ng hangin ng may nangyaring kung ano samin dati ng kasama ko sa bahay na yun. Tuwing nadadaan nga ako sa bahay namin  eh parang ang lakas ng hatak sakin. Pero gusto ko na kalimutan yung nangyari dati kaya naman eto, lumipat ako sa Makati, malapait sa pinagta-trabahuhan ko. Kasama ko sa condo unit ay si Bryan, Arjay, Carol at Kate-yung buong team ko. Mas magaan kasi samin ang madami kami para maliit lang hatian sa renta at utilities.

 Ako taga luto, sila taga hugas ng pinigkainan. Ako pinaka clumsy kaya walang figurines or vases sa center table namin. Ewan ko ba, para daw akong matutumba minsan pag naglalakad kaya ayun, andame ko ng nabasag na vases.

Anyway, 8pm na, nag start na kami mag ligpit ng paper works at mag finalize ng strategy ng next release ng mga condo units ng bigla kaming kausapin ni boss, Kaiyle Andrew Garcia pala name ng boss namin, 30 na sya, single, kaya ayun, signal number 4 lagi kasi wala pang asawa. Sinabihan nya kami na postponed daw muna release ng new units kasi malilipat na daw sya ng branch in 2 days and wait daw namin yung papalit sa kanya sa Monday. Syempre kami abot langit ang ngiti kasi aalis na sya, pero at the same time medyo malungkot kasi may pagka-galante at mabaet tong si boss lalo ng pag may occassion to celebrate sa company. Minsang ko lang din makita ngumiti itong si Sir Kaiyle(Kyle), and may naaalala ako sa ganung ngiti pero di ko malaman kung sino, medyo parehas kasi sila.

So after sabihin ni sir Kaiyle yun, tinap nya ako sa balikat saka umuna na palabas ng building. Syempre kami, tinginan kasi nga first time mangyari yun, medyo malumanay boses nya, at unang nag-approach samin. Kaya naman nagdecide kami na mag banchetto na lang as treat for ourselves since Friday na at sweldo day din. Kaya yun, dumiretso kami sa Cubao para sa banchetto.

While waiting for our orders, di ko alam pano nasingit na naman ang buhay pag-ibig ko ng mga kupal na to eh.

“Sir Martin, bakit pala kayo naghiwalay nung gf mo?” tanung sakin ni Arjay. Syempre, usapang lovelife kaya naman all ears silang nakikinig pag ganyang topic. Di nila alam yung totoo, basta sabi ko 4 years na kaming hiwalay ng gf ko. Ayaw ko na kasi balikan yung pangyayari kaya naman di ako nagbabangit sa kanila tungkol sa lovelife ko, at isa pa medyo aloof kasi ako sa ganyan topic.

Since medyo nasa mood sinagot ko tanong nila.

“Sabihin na nating ako yung may pagkakamali. Yung tipong pwede namang mag explain di agad ginawa, hinintay muna magpabukas before gawin. Kaya ayun, luhaan akong umuwi kasi wala na sya.” Tugon ko sa kanila

“What do you mean wala na sya?” tanong ni Carol sakin. Imbes sa sagutin ay ngumiti lang ako sa kanila. “Dito na yung order natin oh.” Turo ko sa order namin kaya di na nila ako kinulit pa. Alam na nila ibig sabihin nun.

Napasarap kain namin kaya medyo nagtagal pa kami, 10pm na kasi. Balik pa kami Makati. Since weekends na kaya dumiretso kami sa bar sa Eastwood, konting alak lang ako, mahirap na, baka san pa ko mapunta.

Habang nagkukwentuhan kami sa may bar counter, may biglang dumaan sa may harapan namin, naamoy ko pabango nya and it gives me goosebumps, alam ko kung sino ang may ganung pabango, after 4 years, ngayon ko lang yung ulit naamoy yun, ngayon lang ulit ako nakaramdam ng kakaibang pakiramdam. Parang walang nagbago, soothing parin ang effect nun sakin. Medyo naging aligaga ako kasi bigla akong napatayo ng wala sa oras at hinabol ko kung sino mang tao yun. Nang maabutan ko na at mahatak ko paharap sakin, nagulat ako at nadismaya. Kala ko  sya na, di pala.

“Martin, sino yun?” tanong sakin ni Bryan ng makabalik ako.

“Wa-wala.” Medyo utal kong sagot. Out of the bule, biglang akong tumayo. “Uwi na tayo” yaya ko sa kanila. Gulat lahat sila sa biglaang pag-yaya ko sa kanila.

“Pero kasi-“ kontra pa ni Kate.

“Kung ayaw nyo, una na ako. Sumama bigla pakiramdam ko eh.” Kaya nagpatiuna na ako sa kanila.

Di ko alam kung ano nangyayari sakin. Ang alam ko lang para akong aatakihin sa puso. Parang sasabog ang pakiramdam ko. Di ko alam kung bakit, nung naamoy ko pabangong yun, nag-iba timpla ko. Parang biglang bumalik lahat ng gusto kong takasan 4 years ago. Habang naglalakad ako papuntang sakayan ng taxi, bigla akong napaupo, nang may mabunggo akong lalake. Di ko nakita kung sino sya kasi naluluha ako dahil sa disappointment mula kanina. Medyo napamura yung lalake nung mabangga ko pero di nya naituloy kasi biglang naputol yung pagmumura nya tapos biglang naglakad na lang palayo.

“Martin!” tawag sakin ni Arjay. Agad silang tumakbo sa kinalalagyan ko at inalalyang tumayo. Medyo naluluha pa ako nun.

“Bakit ka natumba?” tanong sakin ni Carol.

“Wala naman, clumsy lang eh” sagot ko dito.

Nagkatinginan yung apat kong kasama saka nagyaya na rin umuwi.

Habang nasa bus kami, katabi ko si Bryan, nasa pangdalawahan lang kame, tapos yung tatlo nandun sa kabilang side na pangtatluhan. Sa bintana ako nakatingin, nakatulala lang habang binabagtas ang kahabaan ng EDSA. Di ko mapigilang isipin yung mga nangyari sakin 4 years ago, yung katangahan ko, yung kamalian ko, yung panahong masaya kami sa bahay namin. Ibang iba yung buhay ko dati compare sa ngayon. Noon, excited akong umuwi ng bahay para ipagluto sya  ng paburitong ulam nya. Excited para mayakap sya at masayang magkwento sa kanya ng mga nangyari sakin sa school. Pero ngayon, umuuwi ako para mayakap ko ang unan ko at matulog lang, at makasama ko mga kaibigan ko at katrabaho ko. Parang piraso ng buhay ko ay biglang natapyasan simula ng araw na yun. 4 years na, yet ganito pa rin ako.

“Kaw kasi, kung nilalabas mo yan samin, malamang di ganyan kasakit. Saka kung binubuksan mo lang mata mo, malamang masaya ka ngayon” pahayag ni Bryan sakin nung tumingin ako sa kanya.

“What?” tanong ko dito.

“Sabi ko, free umiyak.”

“What?”

“Anong what? Ayan, balikat ko oh, sandalan mo kung nahihya ka makita namin umiiyak. Kalalaking tao, iyakin. Team leader ka pa naman namin.” Biglang ngumiti sya sakin saka tumingin sa kabilang direksyon.

=============================================

Sunday na pero ganito parin ako, down na down. Para daw akong lantang gulay nung gumising ako saka dumiretso sa banyo para maghilamos. Tinatawanan na nila ako, nagmumukha na daw akong zombie dahil sa eyebags ko. Di ako makatulog ng ayos simula nung Friday ng gabi. Kaya naman nagdecide akong sumimba kasama sila.

10am yung mass na sinimbahan namin. Okay naman na pakiramdam ko, medyo gumagaan narin. After mass, dumiresto kami sa Ocean Park. Gusto ata mag unwind kaya naman dito kami dumiretso. Magkakasama kaming naglalakad at nagkukwentuhan tungkol sa bagong boss namin na palit kay sir Kaiyle. Habang nakaupo kami, may  napansin akong tao dun sa kabilang side ng aquarium ng mga pating. Parang familiar sakin, tinitigan ko pero pawala ng pawala yung image nya, umikot ako sa kabilang side pero di ko na nakita kung sino yun.

“Tanga ko talaga. Parang magpapakita yun sakin, eh anlaki ng galit nun sakin” pagkausap ko sa sarili ko. Narealise kong nagpapakatanga na naman ako sa imposible eh.

After nun, kumain kami atsaka umuwi na. After nga ng realisation na yun, okay na ulit ako. Nakakasabay na sa mga hirit ng mga kasam ko sa bahay. Kaya naman kinaumagahan, Monday, sabay sabay kaming pumasok ng opisina. Medyo maaga pa, 8am palang, 8:30am naman start ng working hours eh.

Habang inaayos ko yung proposal namin sa new strategy eh hindi ko na namalayan ang oras at isa pa, di ko rin namalayan na dumating na pala yung bagong head namin. Naglalakad na ako papuntang office ng bagong boss ko ng mahulog yung isang file ng proposal ng team namin sa harap ng pinto ng opisina nya. Saktong pagkuha ko ng isang file na nahulog ay kasabay ng pagbukas ng pinto. Pag angat ko, ay agad akong napaatras sa nakita ko. Di nga ako nagkakamali. Sya nga to. Di ko alam ang reaction ko kung ano.

“Good Morning, Martin, sya pala bagong Head nyo, siya yung anak ng  may ari ng kumpanyang ito. Siya si Kaiser Ejercito.” Bati sakin ni Mr. Del Prado, VP for Finance na nasa likod ng taong kaharap ko.

“Go-good morning po.” Bati ko dito kay Mr. Del Prado.

“Good morning, Sir” bati ko rin kay Kaiser. Medyo alangan ngiti ko sa kanya.

“Same old Martin, clumsy. Di ka parin nagbabago” balik nito sa bati ko.

Itutuloy...

Crazier

By: Jamespottt