Thank you po sa mga bumabasa nang
aking likhang story.
Special Mention:Thanks po kay EA sa pagpromote ng story ko.
Salamat
po samga nagcko-comment na readers ang nagbabasa.
Isa pa, ang hirap gawan ng narration
ni James. Nahirapan akong gawan siya. Hindi ko alam kung tama ba yung
pagkakagawa ko nun para sa kanya. Haha.
Don’t forget to to add me on
FACEBOOK/TWITTER.
Thanks.
Enjoy!
=================
RAHJ’S POV
I guess its been 3 months since
dumating kami dito sa America para magpagamot and luckily maganda ang feedback
ng treatment ko. almost all of the cancer cells ay eliminated na. Which means,
few treatments na lang ay completely good na ko. Sobra akong natutuwa dahil in
no less than a month. Ay makakabalik na ako ng Pinas. Pero di pa sure yun,
kelangan ko munang dumaan daw sa two tests na isasagawa sakin ng aking doktor
para makasiguradong ligtas na ako sa cancer.
Today is Wednesday. 7:30am. Una
akong nagising kila Mama. naririnig ko nanaman kasing umuungot si James. This
fast few weeks ay lagi na lang syang nagkakaganyan. Its either umuungol sya or
biglang magigising na lang sa pagkakatulog at pawis na pawis kahit naka on
naman ang air conditioner ng kwarto ko.
“Hoy James! Gising!” ang
pagyugyog ko sa kanya. Ngunit hindi ko parin ito magising kaya naman binasa ko
ang aking kamay ng malamig na tubig at saka nilapat sa mukha ni James. Dahil
dun ay nagising na nga sya.
“Okay ka llang ba?” ang tanong ko
sa kanya. Tinabihan ko sya sa sofa kung saan sya nakaupo ngayon. Hindi naman
agad nakasagot si James sa tanong ko kaya inulit ko ulit ang tanong ko sa
kanya.
“Okay ka lang ba?” pag uulit ko
sa tanong ko sa kanya.
“Ha? Oo, okay na ko” ang sagot ni
James, halatang balisa ito dahil sa panaginip nya.
“Nag-aalala na ako sayo huh,
noong nakaraang linggo ka pa nagkakaganyan. Laging masama ang panaginip.
Worried na ko. ano ba kasi yang mga napanaginipan mo?” ang pag-aalalalang
tanong ko sakanya.
“Wala ito. Sige, punta muna ako
sa CR, maghihilamos lang” ang tanging naisagot nya sakin.
Hindi nya hinintay ang aking
sagot dahil agarang tumao siya at tinungo ang CR. Nakakapanibago ang kilos ni
James. Napapansin kong medyo nagiging secretive na to sakin na dati’y hindi
naman ganito. Alam ko may tinatago ito sakin pero hindi ko naman mapa-amin kung
ano ba yung tinatago nya.
Bumalik na lang ako sa higaan ko
para makapagpahinga na rin ang aking kaliwang kamay since medyo masakit pa rin
dala nang pagkakabit sakin ng dextrose noong Lunes. Pagkatapos maghilamos ni
James ay nagpaalam sakin ito na bibili lang nang breakfast nilang apat at saki
naman ay prutas dahil sineserbisan naman ako ng hospital sa pagkain para maka
tama ang diet ko habang dumadaan ako sa treatment ko.
15 minutes after makaalis ni
James ay nagising na nga sila Papa. Binati ko naman sila at ganun din naman
sila. Ginawa na nila ang kanilang daily routine pagkagising. Pinapanuod ko
naman sila sa kanilang ginagawa at medyo natatawa ako kanila dahil parang nasa
bahay na lang talaga sila kung kumilos napansin naman ni Kuya Drew ang pag
ngisi ko...
“Oh, bakit ka dyan napapangisi?”
ang puna ni Kuya Drew sakin
“Wala naman. Natutuwa lang ako
kasi kahit wala tayo sa bahay natin ay parang nasa bahay lang natin kayo, dahil
kahit na nandito tayo sa hospital ay nagagawa nyo pa rin ang mga routines nyo.
Kaya masaya ako na kahit may pinagdadaanan kayo, tayo, nagagawa pa rin nyo ang
mga bagay na yan, hindi nyo pinararamdam sakin na down na down kayo dahil sa
may cancer ako pero parang nornal lang ang takbo ng buhay nyo.” Ang sabi ko
sakanil.a
Nagkatinginan naman silang tatlo
saka ngumiti sakin. “Kahit kailan, hindi ka namin sisisihin kung bakit minsan
ay napapagod kami sa pagbabantay sayo, hindi mo kasalanan kung bakit ka
nagkasakakit. Binigay sayo ng Diyos ang sakit na yan dahil alam nyang kaya mo.
Kaya tingnan mo, konting panahon at tiyaga na lang ay magaling ka na. At pwede mo nang
gawin an-“ ang naputol na pagsasalita ni Mama ng biglang bumukas ang pinto.
Dumating na si James na may dalang breakfast nila at yung prutas na sinabi
nyang bibilhin nya para sakin.
Nakangiti itong pinatong ang mga
dala nya saka ay umupo sa tabi ko at biglang inihiga ang kanyang ulo sa hita
ko.
“Pahiga huh, napagod ako sa
paglalakad eh.” Ang nakangiting sabi niya.
“Sige lang.” Ang pagpayag ko.
Hindi ko namalayan ay nakatulog na pala si James sa hita ko. Tinawag naman ako
ni Mama sa mahinang boses.
“Hoy Rahj!” ang pagtawag ni Mama.
“Po?” ang tanong ko sa kanya.
Imbes na sagutin nito ako ay nginusuan lang ako at tinuro niya gamit ang
kanyang nguso si James. Tiningnan ko naman ito at medyo napatawa ako. Kita kong
tulog na tulog at medyo humihilik kaya naman inayos ko ang kanyang tayo.
Nilagyan ko sya ng kumot sa kanyang balikat at saka ako sumandal sa headboard ng kama.
Pinagbalat ako ni Mama ng oranges
at saka ko kinain. Isang oras na rin ang nakakalipas pero hindi pa rin
nagigising si James. Napansin ko naman pinagpapawisan nanaman siya kahit na
malamig dahil sa airconditioner at medyo umuungol ito kaya naman nilapitan
namin ni Mama. inuga ko ang katawan ni James para magising.
“Hoy, James. Gising! Gising!” ang
paggising ko sa kanya. Pero hindi naman gumigising.
“Ahhh.. aaahhh..” ang pag ungol
niya.
“Rrrrraaaahhhjjjj!” ang pagsigaw
niya na kinabigla naman namin ni Mama.
Pag-alimpungatan ni James ay saka
ito tumingiin sakin at napapaluha na. Yumakap ito bigla sakin at saka umiyak.
Kaya naman niyakap ko na rin at inalo.
“James. Andito lang ako. Tahan
na” ang sabi ko sa kanya habang hinahagod ang kanyang likod.
“Rahj, hindi ko kayang mawala
kaa. Hindi ko kakayanin pag nawala ka” ang umiiyak na sabi ni Rahj sakin.
“Ano ba yang sinasabi mo. Hindi
kita iiwan. Dito lang akosa tabi mo” ang sabi ko sa kanya.
Bgila naman sumingit si Mama.
“James, upo ka muna dito.
Ikuwento mo nga samin kung ano ba yung napanaginipan mo.” Ang pakiusap ni Mama
kay James. Umupo nga si James sa sofa at nag umpisa nang magkwento.
“Ka-kasi po. Na-napanagi-ginipan
ko na-na..”
“..si-si Rahj daw po ay namatay
sa isang aksidente.” Ang utal utal na pagpapaliwanag ni James.
“Huh? Panong naaksidente?” ang
taakang tanong ko sa kanya.
“Eh kasi, nagbakasyon daw tayo sa
isang lugar. Tapos, naaksidente tayo” ang paliwanag ni James samin.
“Hijo, ang lahat nang panaginip ay
kabaliktaran ang mga nangyayari. Kaya wag ka matakot. Basta isipin mo na hindi
kayo papabayaan ng Diyos dahil mabuti kayong tao” ang pagpapaliwanag ni Mama
kay James.
“Sana nga po” ang
sisinghap-singhap na sabi ni James kay Mama.
Tinabihan ko na lang si James
para icomfort ito. Hindi na nga nakapasok dahil sa sobrang puyat. Bakit kasi
pag nasosobrahan nang tulog itong taong ito ay pakiramdam niya lagi ay puyat
siya. Mas gusto pa ang puyat dahil mas masigla pa daw sya pag ganun. Kaya buong
hapon kaming nagkwentuhan lang ni James at ni Kuya Drew habang si Mama at Papa
ay pumunta sa relatives namin sa kung saang lupalop ng New York.
4pm. Napagpasyahan ni Kuya Drew
na umalis muna para makabili ng yogurt na kanina ko pang hinahanap. Natira kami
ni James sa loob nang kwarto. Katulad nang dati, nanuod na lang kami ng palabas
sa Star Movies nang biglang may kumatok sa pintuan ng kwarto. After kumatok ay
bumukas ang pinto at saka pumasok si Yvone. Hindi ko naman inaasahan na may
mukha pa syang magpakita sakin dahil sa mga sinabi nya sakin last day.
“Hi Rahj. Kamusta na pakiramdam
mo?” ang bating tanong nya sakin. Bilang isang may pinag-aralan at galing pa sa
isang catholic school ay sinagot ko ito ng ayos.
“Okay naman ako. Ikaw?” ang
nakangiting sagot at tanong ko sa kanya.
“Okay lang din naman.” Sagot ni
Yvone saka ito lumapit sakin at pinulupot ang kanyang mga braso sa kaliwang
braso. Nakita ko naman ang reaction ni James na medyo napakunnoot ang noo.
“Ano ba Yvone. Mahiya ka nga!”
ang paggsita ko sa kanya.
“Bakit naman ako mahihiya. Lalake
ka, babae ako. Ano naman nakakahiya?” ang tanong niya sakin.
“Pwera na lang kung nahihiya ka
para kay James kasi dinidikitan kita. Lalake naman yan diba?” ang sagot at
tanong ulit sakin ni Yvone.
“Yvone, please stop this”
You’re going crazy again” ang
sabi ko sa kanya.
“So I’m the one who’s crazy right
now? C’mon Rahj. Wake up! Wake up!”
“Hindi ang isang katulad ni
James” sabi ni Yvone sabay lingon kay James at saka tumingin ulit sakin.
“...ang magpapaligaya sayo.
Tandaan mo, hindi ka nya mabibigyan ng anak. Eha ko, andito lang ako. Kaya
kitang bigyan ng anak kahit ilan pa ang gusto mo. Saka, hindi ka ba nahihiya sa
ginagawa mo? A guy like you is created only to love a woman like me” ang sumbat
nya sakin. Hindi nga umimik si James sa mga sinabi ni Yvone. Alam ko naman
masakit ang mga binitiwan salita ni Yvone pero hindi sya nagsasalita. Kaya ito
ang kinakainisan ko minsan sa kanya. Kelangan muna syang masaktan ng sobra
before magsalita at ipagtanggol ang sarili niya.
“You’re crazier than I thought
Yvone. Ano ba gusto mo palabasin? Hindi sa bilang ng anak ang basehan sa
pagmamahalan. There are many ways for us(James and Me) to have a son or
daughter. At kahit kelan, hindi sinabi ng Diyos na bawal magmahal ng kapwa mo!”
ang sabi ko sa kanya. Natigilan naman si Yvone sa mga nasabi ko.
“Mahal ko si James at-“ ang
naputol kong sabi sa kanya dahil sumabat na si James. Tumayo na ito sa kanyang
kinauupuan at nagsalita. Halata sa kanya boses na nanggagalaiti na ito sa sobrang
asar.
“...at mahal ko sya. Yun ang
importante”
“Hindi naman kelangan na lagyan
agad nang label ang isang pagsasama kung same/opposite man ang kasarian nang
dalawang taong nagmamahalan. Basta alam
mong may puwang na sya/ikaw sa puso m/nya.”
“Lalong lalo nang hindi mo kelangan lagyan ng label ang isang
tao kung ano ba sya. Bakla/bi/homo/transgender/lalake/babae/tibo/lesbian or
whatever you call to that person still tao lang sya. Tumibok ang puso sa isang
taong kaparehas ng kasarian at hindi naman iyon agad-agad mapapansin. Kung
mapansin mo na ito ay nasa state na ng sobrang mahal mo na ito at nasa puntong
nagseselos ka na pag nakikitang mong may kasama syang iba. Pakiramdam mo
sobrang binagsakan ka nang tone-toneladang bato sa buong katawan mo dahil parang
ang bigat sa pakiram.”
“Diba tama ako?” ang mahabang
litanya ni James kay Yvone.
“...” ang tanging naisagot na
lang ni Yvone sa paliwanag ni James.
“Oh ano Yvone, hindi mo pa ba
nauunawaan kung bakit ko pinili si James over you?”
“Gusto mo ba ipaliwanag ko pa
sayo para lang maintindihan mo?” ang alok ko na tanong sa kanya.
“...sige! ipaintindi mo saakin
kung bakit mas karapat dapat sya sa puso mo kesa sakin na naging parte na
minsan ng buhay over that James na kelan mo lang nakilala!”
“Sige! Ipaintindi mo!” ang sabi
nya sa malakas na tono.
“Kay James ko nakita ang isang
pagmamahal na noon ko pa hinahanap mula sayo. Pero hindi mo man lang ito
naibigay sakin. Hindi mo nakayang iparamdam sakin kung gaano ako kahalaga sayo,
pero si James, kahit hindi niya sabihing mahal nya ako ay ramdam ko naman iyon
sa gawa niya.” Huminga muna ako nang malalim saka nagpatuloy ulit.
“I never required him na samahan
ako dito sa America para magpagamot nang malaman namin na may stage 2 leukemia
ako pero sinamahan pa rin nya ako. Umalis sya sa kanilang bahay para ipakita
lang sa kanyang mga magulang na kaya nyang mabugay without their suervsion.
Lagi nyang nirerespeto ang desisyon nila Mama at Papa. Lagi nya akong
inaalagaan kahit na pagod sya galing sa trabaho. Pinapakita nya sakin na kahit
may sakit ako ay ginagawa niyang normal ang maging takbo ng buhay ko dito sa
hospial. Hindi nya pinaparamdam sakin na may sakit ako imbes ay binu-boost nya
ang aking self esteem para hindi ako mawalan ng pag-asa na hindi na gagaling.”
“At ito nga. Masaya ako na kasama
sya sa buhay ko at hinding hindi ko iyon pinagsisisihan.”
“One last thing. Don’t make me
regret the day I met you dahil lang dyan sa pagiging selfish mo” ang mahabang
pagpapaliwanag ko sa kanya.
Lalong hindi nakapagsalita si
Yvone sa mga sinabi ko. hindi agad siya nakakibo matapos akong magbitaw ng
ganung mga salita.
Pakiramdam ko ay lalong gumaan
ang aking pakiramdam dahil nailabas ko na rin ang mga bagay na gusto kong
ilabas. After a while, saka pa lang ata
nag sink in sa utak ni Yvone ang aking mga sinabi dahil nagkapagsalita na rin
sya.
“I really can’t understand why.
Napakababaw lang nang dahilan mo Rahj para mahalin mo si James ng ganyan.”
“I can’t do this anymore. I’m
leaving” ang sabi agad ni Yvone samin. Nagulat na lang ako nang magsalita ulit
si James.
“Ano pa ba ang kulang sa mga
sinabi namin sayo ni Rahj para maintindihan mo at matanggap mong hindi ka na
nya mahal? You know what? You’re crazy! Ang hirap mong paliwanagan. Mahirap
bang intindihin na mahal ko sya at mahal niya ako”
“Ikaw ba noong tinanong ka kung
bakit mo mahal si Rahj noong mga panahong meron pang ‘Kayo’ ay nasagot mo agad?
Siguradong hindi mo agad nasagot. Bakit? Dahil naniniwala ako na there’s magic
when two people fall in love. Madaling sabihin na mahal mo ang isang tao kahit
na nararamdaman mong mahal mo nga talaga sya pero hindi mo maipaliwanag kung
bakit dahil ikaw mismo, hindi mo alam kung bakit mo siya mahal. Ang alam mo
lang ay mahal mo sya. Masaya ka pag kasama mo sya. Ganun lang.” Ang
pagpapaliwanag ni James kay Yvone.
“Ewan ko! ang hirap
maintindihan.” Ang sabi ni Yvone pa rin samin.
“You really are a one of a kind
talaga Yvone. Napaka stubborn mo parin.” Ang nasabi ko sa kanya.
“Bahala kayo! Basta hindi ako
susuko na ipaliwanag sayo na mali ang magmahal ng kaparehas na kasarian. Dahil
mali yan” ang sagot ni Yvone samin. Lumabas agad si Yvone ngg kwarto.
Nagkatinginan na lang kami ni James at napatwa dahil sa mga sinabi namin
kanina.
“I never thought na masasabi ko
yun sa harap niya. Salamat ha” ang sabi ko kay James.
“Hindi, she deserves to hear that
words from you para malinawan na sya” ang nakangiting wika ni James sakin.
After nang sagutan namin nila
Yvone ay hinitay na nga lang namin si Kuya Drew para sa yogurt na pinabili
namin. Tinanong naman kami ni Kuya Drew na kung anong nangyari dahil
nakasalubong niya si Yvone na busangot ang mukha kaya naman ikinuwento namin
ang nangyari. Noong una ay naasar siya pero nung medyo pahuli na ay tinatawanan
na niya si Yvone at sinabihan pang “she’s one of a desperate woman I’ve ever
known” kaya naman pati kami ay natawa na rin.
Sa mga sumunod na araw ay
isinagawa na ulit sakin ang chemo session ko. ramdam ko na naman na parang
mamatay na ko. sa bawat pag galaw ko, sa bawat pagdikit ng balat ko sa kahit na
anong bagay ay sobrang kirot, halos isuka ko na ang bituka ko pero wala naman
lumalabas kundi gastric juices na lang, sobra akong nahihilo, kaya naman tiniis
ko ito para lang matapos na lahat ng paghihirap ko at makapagsimula na ng
panibagong buhay kasama ang aking mga mahal sa buhay at isa na doon si James.
Lumipas ang two weeks at isang
magandang balita ang dumating pero kaakibat noon ay may isang malungkot na
balita naman dumating samin.
================
JAMES’s POV
Its been a week since lagi na lang akong
nakakapanaginip ng di aya-ayang panaginip. Sobra na akong nababahala sa aking
napapanaginipan ko. pakiramdam ko totoong totoo na ito. Saka yung mga places na
napapanaginipan ko ay very familiar sakin.
Nagising na lang ako nang
naramdaman kong may yumuyugyug saking katawan. Nang makita ko ito ay napaiyak
ako. Niyakap ko si Rahj ng sobrang higpit. Kala ko talaga totoo ang aking
napanaginip. Pinakuwento sakin nila Mama ang aking mga napanaginipan at
sinabihan na lang nila ako na wag mag-alala dahil kabaliktaran lagi ang
ibigsabihin nuon.
Hindi na muna ako pumasok ng araw
na iyon dahil masyado nang late at paniguradong papagalitan ako ni Joriz dahil
late na ko. kaya naman sinamahan ko na lang dalhin si Rahj sa session room nya
para sa chemo. Habang naghihintay kami ni Kuya Drew sa labas ng kwarto ay may
napansin akong nakahiga sa stretcher at mabilisang dadalhin ata sa emergency
room. Nang makita ko iyon ay bigla akong kinabahan sa di malamang dahilan.
Parang gusto kong sumunod sa mga nurse at doktor papuntang ER pero may
pumipigil sakin.
“Okay ka lang ba?” ang tanong
sakin ni Kuya Drew ng mapansin nyang
nawala ang atensyon ko sa pagkukwentuhan namin.
“Oo.” Ang matipid ko na sagot.
“Sure?” ang tanong ulit nya.
“...” ang tanging na isagot ko na
lang sa huling katanungan niya. Aminado ako na hindi ko naitago ang aking
saloobin ng makita ko yung taong dala-dala papuntang ER dahil parang kilala ko
siya.
“Kuya, pwede puntahan kung sino
yun?” ang pagpapaalam ko sa kanya.
“Basta bilisan mo lang huh” ang
sagot nya sakin. Dali-dali akong sumunod sa mga nurse hanggang sa nakarating na
ako sa ER na pinagdalhan ko. laking gulat ko ng makita ko si Tita Edeza at pati
na rin si Alex. Parehas na umiiyak. Hindi ko alam kung ano ang nangyari kay
Ceejay kaya nagkakaganito sila.
“Tita! Ano pong nangyayari?” ang
nag-aalalang tanong ko sa kanya.
“Si Ceejay...” ang umiiyak na
sabi ni Tita.
“...50/50” ang naiiyak na sabi ni
Tita Edeza sakin.
“Ano po?! Panong nangyari?” ang
gulat kong tanong sa kanya.
“Kakatapos ng unang parte ng
operation nya kahapon tapos kanina habang kumakain kami ni Alex ay napansin
kong umaangat ang dibdib ni Ceejay at dun na nagsimula ang seizure nya. Tinawag
namin ang mga nurse at doktor at nilapatan ng first aide. Nagdecide ang mga
doctor na ipagpatuloy na ang second part ng operation nya dahil baka mas lalong
lumala ang sitwasyon nya” ang pagkukwento ni Tita Edeza
“Naku, kawawa naman po si Ceejay”
ang sabi ko sa kanila tapos ay niyakap ko si Tita Edeza para aluin at hinagod
ko ang kanyang likod para na rin umayos ang kanyang pakiramdam.
“H’wag po kayong mawalan ng
pag-asa Tita. Siguradong isa ito sa mga pagsubok ng Diyos para sa inyo.” Ang
papgpapalakas ko ng loob niya.
“Salamat hijo” ang sabi sakin ni Tita.
Pagkatapos non ay lumapit ako kay Alex. Nabigla na lang ako ng yakapin niya
ako. Hindi ako gumati ng yakap imbes ay habang nakayakap sakin ay bumulong ako.
“Maniwala ka kay Ceejay, kaya
niya ‘to” pagkasabi ko nun ay bumitaw na sya sa pagkakayakap sakin at nasalit.
“Salamat” ang sabi nya.
“Basta kung kelangan niyo ng
tulong andito lang kami nila Mama salikod niyo” ang sabi ko sa kanila.
Sinamahan ko sila hanggang sa matapos ang operasyon ni Ceejay. Nakalimutan ko
na nga ang balikan si Rahj after ng session nya.
Habang dinadala si Ceejay papunta
sa ICU kung saan dun muna sa ilalagi para mas mabantayn ay inalalayan ko si
Tita Edeza na makasunod kami sa ICU. Pinagbawalan muna kaming makapasok dahil maselan pa ang
kondisyon ni Ceejay kaya sa labas muna kami.
“Pasensya ka na James, pati ikaw naabala
pa namin” ang pagpapaumanhin ni Tita sakin.
“Okay lang po yun. Mas kelangan
nyo po ng karamay ngayon mga oras na to” ang sagot ko kay Tita.
“Alam mo, hindi na ako magtataka
kung bakit... Alam mo na.. Kayo ni Rahj. Dahil napaka supportive mong tao.
Kahit hindi mo pa kami nakikilala ng lubos ay pinili mong samahan kami at
damayan.” Ang nakangiting sabi sakin ni Tita Edeza.
“Salamat po” ang nakangiting
pagpapasalamat ko naman.
“Sasabihin ko po kila Mama ang
nangyari kay Ceejay para makatulong naman po kami sa inyo sa alam naming
paraan.” Ang sabi ko kay Tita Edeza.
“Salamat talaga James sa tulong.”
Ang naluluhang sabi ni Tita. Samantalang ng lingunin ko si Alex ay nakatitig
ito sakin. Ito na naman, ang mga titig na kung makatingin sakin ay parang titig ng isang pusa na nagpapa-awa.
Nginitian ko na lang ito at ganun din sya. Ilang oras pa kami sa labas ng ICU
ng payagan na kaming makapasok sa room basta magsuot na lang ng full body coat
ang mask saka hair net pati na rin plastic shoes bilang precautionary measures.
Pagkapasok ko ay nakita ko si Ceejay na ang daming mga aparatong nakalagay sa
kanya. Naawa ako sa kondisyon niya kaya naan tumabi ako kay Tita Edeza. Siguro
nakuha nya ang ibig sabihin ng pagtabi ko kaya niyakap ng kaliwang kamay niya
ang aking bewang.
“Nakaka-awa tingnan si Ceejay.
Parang isang lantang gulay na ngayon” ang naiiyak na sabi ni Tita.
“Opo. Tama po kayo. Pero sana
Tita, pag nagising na si Ceejay ay h’wag niyong ipakita yang ganyang emosyon
dahil malulungkot sya pagnakita niyang nagkakaganyang kayo.” Ang pagpapa-alala
ko sa kanila.
“Pero James, mahirap para samin
na h’wag ipakita ang aming nararamdaman.” Ang pagsabat ni Alex.
“Pero mas mahirap para kay Ceejay
na makita niya kayong nagkakaganyan dahil iisipin niyang dahil sa kanya kaya
kayo nagkakaganyan. Ipakita nyo sa kanya na kahit na nagkaganyan siya ay malaks
parin ang loob niyo” ang sabi ko sa kanila. Hindi sila nakapgsalita at parang
nina-nam-nam ang aking paalala sa kanila.
“Tama ka nga James. Kelangan
naming ipakita sa kanya na malakas kami.” Ang nakangiting sabi ni Tita Edeza
sakin.
Ilang oras din akong nandun sa
ICU para samahan sila. Nagpaalam na ako sa kanila na babalik na sa kwarto ni
Rahj. Hindi ko napansin na pitong oras na pala akong nananatili kasama nila. Dahil
8pm na nang umalis ako sa ICU.
Pagkadating naman sa kwarto ni
Rahj ay nakita ko itong nabusangot ang mukha na hindi maipinta. Si kuya Drew
naman ay ganun din at nakakunot pa ang noo.
“Oh, bakit kayo ganyan
makatingin?” ang tanong ko sa kanila.
“Saan ka ba galing?” ang tanong
ni Kuya Drew sakin.
“Kila Ceejay” ang sagot ko sa
kanila.
“Ano naman ginawa mo dun?” ang
agarang tanong ni Rahj sakin.
At ikinuwento ko nga sa kanila
ang buong nangyari. Halata sa kanilang mga mukha ang pagka-shock sa narinig
nila.
“Kawawa naman si Ceejay at ang
Mama niya. Ano kaya pwede nating maitulong?” ang komento ni Mama.
“Kahit daw po suporta na lang ay
okay na daw po at saka panalangin” ang sabi ko sa kanila. Naintindihan naman
nila ang aking sinabi kaya tumahimik sa kwarto. Lumapit ako kay Rahj tapos ay
kinulbit ko ito.
“Galit ka ba kasi hindi mo ako
nakita kanina after your session?” ang tanong ko sa kanya.
Hindi muna ito umimik bagkus ay
pumikit muna. Kaya hinintay ko na lang sya matapos sa panalangin niya. After
non ay nagsalita na rin sya.
“Kanina, nung di ka pa dumadating
ay oo, sobra akong naasar sayo. Pero ng ipaliwanag mo samin kung bakit
natagalan ka ay nawala ang aking galit kundi, napabilib mo ako. Kasi may
napasayang kang tao. At yun ay ang kanyang Mama at si Alex. Alam ko kahit wala
ako dun ay yun ang ginawa mo. Kilala kita James, gagawin mo ang lahat para lang
mapaluwag ang nararamdaman ng isang tao kaya salamat dahil may mga tao kang
natulungan” ang nakangiting sabi sakin ni Rahj.
“Salamat dahil naintindihan mo”
ang nakangiting sabi ko sa kanya. After nun ay bumili na kami ng pagkain ni
Kuya Drew sa labas at agad na bumalik para makakain. Alam ko gutom ako nang mga
oras na yun kaya naman marami-rami din akong nakain.
================
ALEX’S POV
Napakaswerte talaga nung lalaking
iniibig ni James dahil kaya niyang ipawala ang kahit anong sakit na
nararamdaman ng isang tao. Kaya nagpapasalamat talaga ako sa kanya dahil kahit
papaano ay nailabas ko ang aking nararamdaman sa pamamagitan ng pag-iyak.
================
----------------------------------------------------------------------------------------
***ungol sound***
Nasa isang bakasyon kami at pauwi
na papunta Airport pero isang malagim na aksidente ang nangari. Nagkalat ang
mga salamin ng sasakyan. Madami akong nakitang mga taong humihingi ng tulong
hanggang sa may mapansin akong isang batang umiiyak at dumudugo ang kanyang ulo
kaya agad ko itong nilapitan. Pero bigo dahil kahit nalagyan ko na ito ng benda
sa ulo ay hindi kinayanan at namatay. Napakasakit nun para sakin dahil hindi
man ko man lang nasagip ang buhay niya.
***ungol sound***
-------------------------------------------------------------------------------------------
Itutuloy...
PS: Moments of love
Bringin' us closer together
Sweet memories
I know we'll remember forever
Moments of
Love
Ano
ba ang ibig sabihin ng kantang ito? My Goodness.
Feel
free to make some guesses.yypy
No comments:
Post a Comment